“Bilimsel zihniyet”, “bilim kuruluşları” gibi sıfatlarla üstü örtülen şey azgın bir militarizmden başka bir şey değildir. Faşist Erdoğan’ın gençlerin önüne koyduğu hedef insanları öldürmek üzere silah üretmektir.

Gelinen aşamada Türkiye’deki Kürt sorununu iç siyaset alanıyla sınırlı ele alamayacağımıza göre, böylesi riskli bir saldırganlığı, sadece, 2019 seçimlerine “giderken” Erdoğan’ın elini güçlendirme çabası olarak düşünemeyiz.

İşçi sınıfının egemenlerin tarif ettiği anlamda bir beka sorunu yoktur. İşçi sınıfının çürümüş kapitalist sistemin yol açtığı ağır sorunlar nedeniyle tüm dünyada ortak olarak ödemekte olduğu ağır bedeller vardır.

Son çıkan ve kimi hükümleriyle epey tartışma yaratan KHK’ları da bu bağlamda düşünmek gerekiyor. Tek tip elbise uygulaması ve paramiliter güçlere dokunulmazlık getirilmesiyle yalnızca Kürt hareketi ve sosyalistler değil, CHP ve diğer burjuva odaklar da sindirilmeye çalışılıyor.

İçte ve dışta Erdoğancı burjuva güçlerle diğer burjuva güçler arasında bir kapışma yaşanmaktadır. Burjuva güçlerin yapacakları kuşkusuz kendilerinin bilecekleri bir iştir. Devrimci işçi sınıfı açısından yapılması gereken, her türlü çelişkiden, faşist rejimin yıkılması doğrultusunda yararlanmaya çalışmak olmalıdır.

Tüm zahmetine rağmen karanlıkları aydınlığa çıkarma çabasının onur ve mutluluğuna paha biçilemez. Tanrılardan ateşi çalıp insanlığa armağan eden Prometheus gibi sıkıntılar da çekseler, sınıf devrimcileri karanlıklar tanrısını yenmenin ve geleceğin insanlarına özgürlüğü armağan etmenin mutluluğunu da yaşarlar.

Bir gerçeğin tekrar ve tekrar altını çizmek gerekiyor: Faşizme karşı tutarlı ve kararlı bir mücadelenin motor gücü işçi sınıfından başkası olamaz.

Lenin’in ve onun önderliğinde mücadele eden Bolşeviklerin deneyimleri elbette sadece o dönemle sınırlı dersler ortaya çıkarmamıştır. Çünkü gericilik yıllarının temel sorunları, devrimcilerin önüne benzer biçimlerde tekrar tekrar gelmiştir, gelmeye devam etmektedir. Bağımsız, burjuvazinin sınırlarına tâbi olmayan örgütlü çalışmanın küçümsenmesi ve tasfiye edilmeye çalışılması, Marksizmin tarihsel olaylarla sınanmış temel görüşlerinin bir kenara bırakılmasını isteyen revizyon meraklılarının ideolojik tahrifat girişimleri hiçbir zaman eksik olmamıştır.

Bir yandan kapıyı zorlayan iktisadi-mali zorluklar, diğer yandan Erdoğan’la ittifak kuran MHP ve ordu içindeki generallerin bindirdiği basınç, beri yandan da Suriye ve Irak’taki gelişmeler nedeniyle dikkatleri oralara yoğunlaşan ama TC açısından yarattığı tehdit bertaraf edilemeyen Kürt hareketinin tüm baskılara rağmen varlığını sürdürmesi… Tüm bunlar Erdoğan rejimini sıkıştırıyor.

Emperyalist heveslerle Suriye’deki savaşa, önce beslediği gerici-cihatçı gruplar aracılığıyla dolaylı olarak, sonra da Fırat Kalkanı adlı işgal harekâtıyla doğrudan dâhil olan TC’nin tüm Suriye politikası iflas etmiştir. Gerçek çırılçıplak budur ve faşist rejimin aksi doğrultudaki tüm medya operasyonları bile bu gerçeği gözlerden gizlemeye yetmemektedir