Her halükârda, kriz derinleşecek ve işçi sınıfı haklarına sermayenin daha yoğun saldırıları gündeme gelecektir. Hak gasplarının ve işsizliğin artacağı, çalışma koşullarının daha da ağırlaşacağı, ücretlerin enflasyon karşısında kuşa döneceği, çocuk emeği sömürüsünün daha da yaygınlaşacağı, iş cinayetlerinin katlanacağı bir dönem önümüzde uzanıyor. Bu durumda işçi sınıfını ciddi bir mücadele döneminin beklediği açıktır.

Erdoğan’ın “hızlı sonuç alma” yöntemi olarak sıkça başvuracağı görülen cumhurbaşkanlığı kararnameleri peş peşe yayınlanıyor. Asgari Ücret Tespit Komisyonunun Cumhurbaşkanlığına bağlanması, SGK’nın Sayıştay denetiminden muaf kılınması ve Devlet Denetleme Kuruluna olağanüstü yetkiler tanınması da söz konusu kararnameler arasında yer alıyor. Faşist rejim tüm bu değişikliklerle, korporatif tarzda örgütlenmiş bir çalışma rejiminin temelini güçlendirmek istiyor.

24 Haziran seçimleri bir “erken seçim” değildir, bir oyundur. Gerçekte faşist rejim, muhalefetin tam anlamıyla hazırlıksız yakalandığı koşullarda, her türlü devlet imkânını kullanarak, hile ve manipülasyona başvurarak kitleleri bir oldubitti ile karşı karşıya bırakmayı, seçim oyunuyla kendisini sandıkta meşrulaştırmayı hedefleyen bir takvim açıklamıştır.

Faşist tek adam diktatörlüğünü meşrulaştıran, Saraydan aldıkları güçle karşıtlarına saldıran ünlüler, devletin gücüne şevkle boyun eğmektedirler. Ülkenin kaderinin tek adamın eline verildiği, her geçen gün savaşa daha fazla dâhil olunduğu, muhalif seslere tahammülsüzlüğün arttığı, toplumsal gerilimin yükseltildiği bu ortam elbette sanat alanında da yansımasını bulacak ve Erdoğan rejiminin kültür-sanat alanı böyle “sanatçılar”la doldurulacaktır.

Gerek Ortadoğu savaşında gerekse de Türkiye’deki rejimin gidişatında yeni bir evre anlamına geldiğini söylediğimiz Afrin savaşı ve onunla aynı dönemde AKP-MHP ittifakı tarafından seçim yasasının değiştirilmesi, faşist kurumsallaşma sürecinin tamamlanması anlamına gelen önemli bir dönüm noktası olmuştur. Rejim böylelikle körüklediği milliyetçi ve militarist hezeyanla iç muhalefeti iyice etkisiz hale getirdiği gibi, 2019 seçimlerini daha yapılmadan tümüyle şaibeli ve gayri meşru kılmıştır.

Anti-emperyalizm kavramını milliyetçiliğin cirit attığı bir çiftlik olmaktan kurtarmak için uyanık ve kararlı bir tutum içinde olmak gereklidir. Aksi takdirde geniş emekçi yığınlardaki büyük emperyalist güçlere karşı tepkilerin en gerici amaçlarla istismarı kaçınılmaz hale gelir.

Her dönem kapitalist sistemin en önemli ideolojik aygıtlarından biri olan medyanın özellikle olağanüstü dönemlerde arzu edilen kitle psikolojisini oluşturmada oynadığı gerici rolü tarihteki örneklerinden de biliyoruz.

Suriye savaşı pek çok açıdan bir düğüm noktasıdır. Meselâ önümüzdeki dönemde emperyalist savaşın nasıl biçimler alacağını, İran’ın durumunun ne olacağını, Kürt halkının kaderinin nasıl şekilleneceğini, bu arada Türkiye’nin emperyalist kamplaşmada tam olarak nerede yer alacağını belirli ölçüde Suriye’deki durum belirleyecektir.

CHP’de esas olarak devlet içinde güçlü olan statükocu burjuva güçlerin iradesini yansıtan, devletçi Kemalist milliyetçi tutucu bir eğilim çoğunlukla baskın olmuştur. Devletçi eğilimin oluşturduğu kafes hiçbir zaman tam olarak kırılamamışsa da, ilerici eğilimlerin partideki etkisi zaman zaman önemli sonuçlar doğuracak boyutlara gelmiştir. CHP’nin bu çelişkili yapısını anlamak, CHP meselesini anlamanın bir bakıma başlangıç noktasıdır.

Faşizm, gündelik yaşamın içine sirayet ederek, normal dönemlerde toplumun ancak küçük bir azınlığında var olan hastalıklı duygu, düşünceleri ve davranışları kitlelere aşılar. Bunu yaparken de, kapitalist toplumun kitlelerin bağrında yarattığı ne kadar önyargı, husumet ve düşmanlık varsa hepsini alabildiğine körükler, onları sistematize eder, belli bir bütünlüğe kavuşturur, siyasallaştırır.