Analiz

Erdoğan ve başında olduğu faşist rejim Türkiye’yi bu tür yeni yıkımlara doğru sürüklemektedir. Tam da nükleer silah hevesini dile getirdiği Sivas konuşmasında Erdoğan’ın Türkiye’nin İkinci Dünya Savaşının dışında kalmış olmasından yakınması da onun nasıl da bir savaş sevicisi olduğunu ortaya koymaktadır. Nükleer silah hevesi de bu politikayla tümüyle uyumludur, onu teyit etmektedir. Faşist maceracıların emellerini boşa çıkarmanın temel alanlarından birisi emekçi kitleleri bu “büyük güç” şovenizmine karşı aşılama mücadelesini kararlılıkla devam ettirip güçlendirmektir.

Yerel seçimler ve özellikle de tekrarlanan İstanbul seçimi akabinde kimi çevrelerde ortamın yumuşayacağına dair beklentiler artmış idiyse de, öngördüğümüz gibi, gidişat bunun tersini gösteriyor. Başta kayyum darbesi olmak üzere son haftaların gelişmeleri bunu daha güçlü biçimde doğruluyor. Sıkışıklıktan kurtulamayan rejim, gücü yettiği ölçüde her cephede baskıyı arttırarak yol almaya çalışmaktadır.

AKP’nin ilk defa tek başına hükümet kuramadığı 7 Haziran 2015 seçimlerinden sonra yaşandığı gibi, bu sessizlik de hayra alamet değildi.

İnsanlar Van’da, Mardin'de, Diyarbakır’da devletin başlarına ördüğü belayla meşgulken ‘Nevzuhûr İttihatçılık’ Fırat’ın batısında da izanla, mantıkla, vicdanla izahı mümkün olmayan işler çeviriyor. Beri tarafta Irak’ın kuzeyinde savaşı büyüttükçe büyütüyor; pergeli ta Irak’ın orta yerine kadar açmış. Sorgusuz sualsiz. Beka dendiğinde sorgu zaten yersiz!

Türkiye’de önümüzdeki döneme damgasını basacak esas gelişme, burjuva kamp içinde yönelimleri farklı olan kesimler arasında çatışmanın kızışması olacaktır. Türkiye şu an sonucu belli olmayan kaotik bir sürece girmiştir. Bu sürecin doğuracağı sonuçlar, gerek faşist Erdoğan iktidarı gerek ona muhalif burjuva kesimler açısından henüz belirsizdir.

Önümüzde çok açık ki, sadece rejim güçlerine ve muhalefete değil dünya konjonktürüne de bağlı olarak ekonomik ve siyasal gerilimlerle yüklü bir dönem uzanmaktadır. Bu dönemde burjuvazi içindeki çatışmanın sertleşeceği şimdiden görülürken, daha ağır sömürü koşullarına maruz kalacak emekçi kitleleri de sınıf mücadelesinin şiddetleneceği günler beklemektedir.

Türkiye’yi ‘Türk tipi başkanlık sistemi’ne taşıyan 16 Nisan 2017 referandumu, AKP-MHP ittifakının bir ‘fırsatçılığı’ olarak gündeme gelmişti. 15 Temmuz’daki darbe girişiminden hemen sonra ilan edilen Olağanüstü Hal rejimi yürürlükteydi.

İktidarın 23 Haziran’da 31 Mart’ın tekrarlanmasına izin vermemek için elinden geleni yapacağı kuşkusuzdur. Ancak yapılanlar kitlelerin çoğunluğunda İmamoğlu’na haksızlık yapıldığı duygusunu güçlendirmiştir. İmamoğlu’nun önünün kesilememesi durumunda Erdoğan’ın yenilgisi duble yenilgi olarak algılanacaktır ve bunun etkisi de daha güçlü olacaktır. Bu tabloda en büyük eksiklik örgütlü bir işçi hareketinin olmamasıdır.

Türkiye’de faşist rejim, izlediği politikalarla ve tüm uygulamalarıyla toplumun üstüne bir karabasan gibi çöküyor ve muhalefeti nefessiz bırakmaya çalışıyor. Ülkenin koca bir hapishaneye çevrildiği bu ortamda, cezaevlerinin durumu da rejimin karakterini yansıtır biçimde kötüleşiyor.

Erdoğan kitlelerin gözünde bir kudret ve cesaret resmi çizmeye, tüm dünyaya kafa tuttuğu yanılsaması yaratmaya çalışıyor. Kendini iç ve dış düşmanlar karşısında milletin tek koruyucusu ve kurtarıcısı olarak pazarlıyor. Azgın fırtınalarda millete kılavuzluk ettiği, cesaret verdiği yanılsamasını yayıyor. Bu uğurda milletin babası, reisi kılığına girerek etrafına bir kutsallık halesi ördürüyor. Her fırsatta karşıtlarına yönelik hamaset, tehdit, kin ve nefret dolu konuşmalar yapıyor. Ancak özenle sahnelediği bu korkusuzluk, yıkılmazlık ve mutlak iktidar gösterisine rağmen kendini ele vermekten, duyduğu korkunun büyüklüğünü açığa vurmaktan kaçınamıyor.