Türkiye’de şu anda hüküm sürmekte olan rejimin özgün bir yapılanma arz ettiğini uzun süredir vurguluyoruz. Erdoğan ve etrafında toplanmış faşistleşmiş kadro özgün bir düzenek kurmayı başarmış durumda. Parlamento ve seçimlerin görünüşte var olduğu, siyasi partilerin ve sendikaların kapatılmadığı, hatta yasal sosyalist parti ve yayınların bile varlığını sürdürmesine göz yumulan bir düzenek söz konusu.

Gerek dış politikada yumuşama görüntülerinin, gerek içeriye yönelik benzer beklentiler pompalanmasının, gerekse ekonomiye dair pembe tablolar çizilmesinin, faşist rejimin yönlendiriciliğinde yürüyen bir algı operasyonundan ibaret olduğu açıktır. Gerçeklik her üç alanda da bunun tam tersidir.

İşçi ve emekçiler açısından bu faşist rejime karşı mücadelenin en sağlam ve tutarlı yolu bir sınıf hareketinden geçmektedir. Türkiye işçi sınıfının mevcut bilinç ve örgütlenme durumunun vahameti bunun doğruluğuna halel getirmez.

Son haftalarda arka arkaya yaşanan birtakım siyasi gelişmeler rejimin zigzaglarla savrula savrula ilerlediğine işaret ediyor. AB’yle ilişkiler hususunda, McKinsey anlaşması bağlamında ve rahip Brunson meselesinde sergilenen zigzaglar, Erdoğan’ın çok boyutlu bir sıkışmışlığın basıncı altında giderek daha keskin dönüşler yapmak zorunda kaldığını gösteriyor.

Faşist iktidar, yalanlar üzerine inşa ettiği propagandaya internet yayınları üzerinden sınırlı biçimde karşı çıkılmasına bile tahammül edemiyor. Faşist medyanın kimi durumlarda gerçeklerin üstünü örterek, kimi durumlarda ise gerçekliği çarpıtarak oluşturduğu yalanlar dünyasının bozulmasını istemiyor.

Hak arama bilincinin gelişmesi, örgütlülüğün ve ortak mücadelenin gerekliliğinin kavranması, moral motivasyonun ve sınıfın kendine güveninin artması faşist rejimin egemenlerini alabildiğine korkutuyor. Zira bu hareketin önü bir kez açılırsa, hoşnutsuzluğun muhalefet eliyle iktidar karşıtı bir çizgiye evriltilmesi olasılığı vardır. İşçilere göz açtırılmamasının, en küçük bir hareketlenmenin bile alışılmadık bir şiddetle bastırılmasının nedeni budur.

Pek çok kez dikkat çektiğimiz gibi, emperyalist güçler arasındaki çelişkilerden yararlanmaya dönük bir siyaseti sürdürmenin olanakları sınırsız değildir. Türkiye’nin Kürt fobisi, emperyalist güçler arasında salınmasına yol açan ikircikli pozisyonu onu her geçen gün çıkmaza itiyor. Nitekim Tahran’da Rusya’dan yüz bulamayan Türkiye, bu kez de Batı’dan medet umar hale gelmiştir. Bir taraftan anti-Amerikancılık eşliğinde, Batı’nın Ortadoğu’yu ve İslam dünyasını cehenneme çevirdiğini söyleyenler, öte taraftan aynı Batı’yı yardıma çağırıyorlar.

Son birkaç yıldır işleyen süreç, yapılan son anayasa değişiklikleriyle birlikte, başkanlık sistemine geçiş kılıfı altında bir faşist rejimin kuruluşu ve oturtulması süreciydi. Türk-İslam tipi bir sivil faşizme geçilmiş bulunuyordu. 16 Nisan 2017’de referandumdan geçirilmiş ama bir iki maddesi dışında yürürlüğe sokulmamış olan anayasa değişiklikleri şimdi tüm kapsamıyla ve resmen yürürlüğe konmuştur. Böylece faşist rejim tüm devleti kendi özüne uygun biçimde yeniden yapılandırma sürecinin son tuğlalarını koymuştur denilebilir.

Erdoğan faşizmi, emekçi kitlelerin örgütsüzlük koşullarında her türlü burjuva propagandanın etkisine açık olmaları olgusundan güç almaktadır. Bu durumun değişmezliğine olan inanç ve güvenle hareket etmektedir. Ama bu boş bir inanç ve güvendir. Tarih, kitleleri aldatarak, onların en geri yönlerine seslenerek iktidara gelen ve bu temellerde büyük teveccüh gören liderlerin, koşullar değişip rüzgârlar ters yönden esmeye başladığında kutsallıklarını hiç beklemedikleri bir anda yitirmelerinin sayısız örneğiyle doludur. Başarısızlık algısı bir kez yayılmaya görsün, o kitle, “reis” olarak başının üstüne çıkardığını aynı hızla yere çakmasını da bilir.

Hiç şüphe yok ki ister en çıplak ve saldırgan biçimde ister “vatanseverlik”, “yurtseverlik” gibi daha yumuşak kılıflarla ortaya çıksın ulusalcılık burjuva ideolojisidir. Bu nedenle işçi sınıfının uluslararası mücadelesini yükseltmeyi hedefleyenler açısından burjuva düzenin milliyetçilik tuzağına karşı tavizsiz bir mücadele yürütmek, üzerinden atlanamaz bir görevdir.