Erdoğan kitlelerin gözünde bir kudret ve cesaret resmi çizmeye, tüm dünyaya kafa tuttuğu yanılsaması yaratmaya çalışıyor. Kendini iç ve dış düşmanlar karşısında milletin tek koruyucusu ve kurtarıcısı olarak pazarlıyor. Azgın fırtınalarda millete kılavuzluk ettiği, cesaret verdiği yanılsamasını yayıyor. Bu uğurda milletin babası, reisi kılığına girerek etrafına bir kutsallık halesi ördürüyor. Her fırsatta karşıtlarına yönelik hamaset, tehdit, kin ve nefret dolu konuşmalar yapıyor. Ancak özenle sahnelediği bu korkusuzluk, yıkılmazlık ve mutlak iktidar gösterisine rağmen kendini ele vermekten, duyduğu korkunun büyüklüğünü açığa vurmaktan kaçınamıyor.

İstanbul seçimleri yenilenirse düzen muhalefeti bu seçim oyununa katılmayı bir kez daha kabul eder mi, “milli mutabakat” ve “normalleşme” hayallerini sürdürür mü bilinmez ama her halükârda, linç girişiminde atılan yumruklarla, fırlatılan taşlarla ve çekilen bıçaklarla tescil edilen bir gerçek var ki o da, yalancı güneşi görüp bahar geldi sananları büyük bir hayal kırıklığının beklediğidir!

İçine girilen dönemin ve mevcut rejimin niteliğini doğru kavramak, buna uygun mücadele yöntemleri ve taktikleri benimsemek hayati önemdedir. Yanılsamalardan kurtularak, ne denli can acıtıcı olursa olsun somut gerçekliği kavrayıp ona göre yol almak gerekiyor.

Mizah her zaman ezilenlere, o gün için güçsüz görünenlere direnç ve umut vermiştir. Ünlü Rus edebiyat eleştirmeni Bielinski’nin dediği gibi, “doğruyu yalandan ayırmada gülmenin büyük bir yardımı dokunur”. Muktedire gülmek, ona inanmadığını göstermenin bir yoludur.

Bugün Türkiye’deki faşist rejimin sözcüleri, Trump’ın kararnamesini kınıyor, “işgal ve savaş politikalarının gayri meşru, gayri insani olduğunu” açıklıyorlar. Bu kararın uluslararası hukukun ve BM kararlarının açıkça çiğnenmesi anlamına geldiğini, “kabul edilemez olduğunu” belirtiyorlar. Bu doğru. Peki ya kendi icraatlarına ne demeli?

Mevcut durum “seçimlere” boyundan büyük anlamlar atfetmemek, Erdoğan’ın azalan desteğine ya da ekonomik krizin sarsıcı etkilerine dair abartılı beklentilere kapılmamak gerektiğini gösteriyor. Faşist rejim elbette ki eninde sonunda yıkılacaktır, ama boş hayaller pompalamakla değil, kitlelerin örgütlü ve bilinçli mücadelesiyle!

Tablo, faşist iktidarın sıkışıklığının artmakta olduğunu gösteriyor; bilhassa da dış politika alanında. Ne var ki, bu zorlanış, rejimin otomatikman ve kendiliğinden çökeceği anlamına asla gelmiyor. Tersine sıkıştıkça saldırganlığı artıyor.

Bugün Ortadoğu’da yoğunlaşan ama tüm uluslararası siyasal ilişkilere damgasını basan, üçüncü dünya savaşıdır. Latin Amerika’dan Ortadoğu’ya, Afrika’dan Güney Asya’ya kadar geniş bir coğrafya, günümüzdeki emperyalist savaşın alanı konumundadır. Halkalar halinde birbirine eklemlenerek genişleyen bir emperyalist savaştan söz ediyoruz.

Ortada bir kez sandık olunca ve sanki gerçekten bir seçim yapılıyormuş izlenimi de geniş halk yığınlarında oluşturulacaksa, o zaman somut ülke koşullarına bağlı olarak bunun da birtakım gerekleri oluyor haliyle. Hele de ortada geniş emekçi yığınları ciddi biçimde sarsmaya başlayan ağır bir ekonomik kriz söz konusu ise, iktidardaki faşizmin özellikle kendisine destekçi kıldığı kitlenin daha fazla kırılmaması için seçim rüşvetleri dağıtması kaçınılmaz olmakta.

Amerikan New York Times gazetesinde yer alan bir haber, nicedir şahit olduğumuz Türkiye’den göç olgusunun farklı boyutlarına dikkat çekerek bir tartışma başlatmış oldu. Yürüyen tartışmanın iki ana başlığını, artan “beyin göçü” olgusu ve “zenginlerin” ülkeden kaçma eğiliminde olduğu iddiası (“varlık göçü”) oluşturuyor.