Seçimlere dair tartışmaların, ağırlaşan ekonomik krizin, savaşın, artan baskıların damgasını vurduğu, bu unsurlar üzerinden faşist rejimin sıkışıklığının arttığı bir yılı geride bıraktık. Bilhassa ekonomik krizin yıkıcı etkileri emekçi kitleleri vurdukça, iktidar gerçekleri gözlerden saklamak için bir yandan yeni suni kutuplaştırma gündemleri oluşturuyor, bir yandan da milliyetçiliği körüklemek için yeni adımlar atıyor. Sıkışmış durumdaki iktidar, seçimlerde aldığı yenilgiden sonra yaydığı ve düzen muhalefeti tarafından da köpürtülen “yumuşama beklentisi”nin aksine, devlet terörünü ve militarizmi daha da arttırmaktan başka bir yol bulamamaktadır.

Askeri harcamaları arttıranlar sadece ABD ve diğer emperyalist güçler değildir kuşkusuz. Bu noktada Türkiye’nin konumuna baktığımızda da özellikle son dört yılda büyük bir ivmeyle yükselttiği askeri harcamalarla dünyada 15. sırada yer aldığını görüyoruz. Bunun faşist rejimin içeriye ve dışarıya dönük savaş politikalarıyla doğrudan bağlantılı olduğu açıktır.

Ateşkes anlaşması her ne kadar görüntüde ABD ile yapılmışsa da, muhatabı YPG’dir. Öncesinde yüksek perdeden “asla ateşkes ilan etmeyeceklerini” söyleyen Erdoğan, ABD’nin baskısı altında geri adım atmak zorunda kalmıştır ve bu gerçeğin üzerini kapatmak için söz konusu anlaşmayı “zafer” olarak sunmaktadır.

Bu savaş bir anlamda tek adam rejiminin beka savaşıdır. O nedenle rejimin bu seferinde başarılı olmasına yardımcı olacak yönde tüm tutumlar faşist rejimin de güçlenmesine yol açacak tutumlardır. Savaşa yedeklenen, faşist rejime payanda olur. Faşist rejime karşı olan, bu savaşa da ikircimsiz şekilde karşı olmak zorundadır.

Erdoğan ve başında olduğu faşist rejim Türkiye’yi bu tür yeni yıkımlara doğru sürüklemektedir. Tam da nükleer silah hevesini dile getirdiği Sivas konuşmasında Erdoğan’ın Türkiye’nin İkinci Dünya Savaşının dışında kalmış olmasından yakınması da onun nasıl da bir savaş sevicisi olduğunu ortaya koymaktadır. Nükleer silah hevesi de bu politikayla tümüyle uyumludur, onu teyit etmektedir. Faşist maceracıların emellerini boşa çıkarmanın temel alanlarından birisi emekçi kitleleri bu “büyük güç” şovenizmine karşı aşılama mücadelesini kararlılıkla devam ettirip güçlendirmektir.

Faşist bloku oluşturanlar, yaşanması muhtemel bir ekonomik çöküşe karşı ortaya çıkacak tepkileri göğüslemek, Kürt sorunu ve savaşın yarattığı siyasi-askeri krizlerle baş edebilmek amacıyla inşa ettikleri faşist rejimi ayakta tutmak için gerek içeride gerekse de dışarıda artan bir gerginliğe ihtiyaç duyuyorlar. Kitle desteğindeki erime, Erdoğan’ın bu ihtiyacını daha da yakıcı hale getiriyor ve “askeri zafer” olarak yansıtılacak bir gelişme rejim açısından zorunlu görülüyor. Önümüzde militarizmin ve baskıların daha da tırmanacağı bir süreç uzanmaktadır.

Yerel seçimler ve özellikle de tekrarlanan İstanbul seçimi akabinde kimi çevrelerde ortamın yumuşayacağına dair beklentiler artmış idiyse de, öngördüğümüz gibi, gidişat bunun tersini gösteriyor. Başta kayyum darbesi olmak üzere son haftaların gelişmeleri bunu daha güçlü biçimde doğruluyor. Sıkışıklıktan kurtulamayan rejim, gücü yettiği ölçüde her cephede baskıyı arttırarak yol almaya çalışmaktadır.

Türkiye’de önümüzdeki döneme damgasını basacak esas gelişme, burjuva kamp içinde yönelimleri farklı olan kesimler arasında çatışmanın kızışması olacaktır. Türkiye şu an sonucu belli olmayan kaotik bir sürece girmiştir. Bu sürecin doğuracağı sonuçlar, gerek faşist Erdoğan iktidarı gerek ona muhalif burjuva kesimler açısından henüz belirsizdir.

Önümüzde çok açık ki, sadece rejim güçlerine ve muhalefete değil dünya konjonktürüne de bağlı olarak ekonomik ve siyasal gerilimlerle yüklü bir dönem uzanmaktadır. Bu dönemde burjuvazi içindeki çatışmanın sertleşeceği şimdiden görülürken, daha ağır sömürü koşullarına maruz kalacak emekçi kitleleri de sınıf mücadelesinin şiddetleneceği günler beklemektedir.

İktidarın 23 Haziran’da 31 Mart’ın tekrarlanmasına izin vermemek için elinden geleni yapacağı kuşkusuzdur. Ancak yapılanlar kitlelerin çoğunluğunda İmamoğlu’na haksızlık yapıldığı duygusunu güçlendirmiştir. İmamoğlu’nun önünün kesilememesi durumunda Erdoğan’ın yenilgisi duble yenilgi olarak algılanacaktır ve bunun etkisi de daha güçlü olacaktır. Bu tabloda en büyük eksiklik örgütlü bir işçi hareketinin olmamasıdır.