Analiz

Kapitalizmin günümüzde yaşanan sistem krizi 1929 Büyük Depresyon dönemini bile aşan bir derinlik ve yaygınlıkta seyrediyor. Bu kriz burjuva ideologların uzun bir dönem boyunca kapitalist düzenin geleceğine dair çizdikleri pembe tabloları da paramparça ediverdi.

Bugünkü iktidara kan ve can veren faşizan İslâmcı kafanın üretebildiği ahlâksızlık ve riya ile kimse baş edemez. Zulmün hizmetkârı adam bile kalkmış, “işçi haklarından yanayım” diyor! Ya, evet, işçi hakları. Evet, hı hı, işçinin hakkını alın teri kurumadan vermek, filan… Korkuyor ve nefret ediyorsunuz işçiden.

Faşist iktidar, yalanlar üzerine inşa ettiği propagandaya internet yayınları üzerinden sınırlı biçimde karşı çıkılmasına bile tahammül edemiyor. Faşist medyanın kimi durumlarda gerçeklerin üstünü örterek, kimi durumlarda ise gerçekliği çarpıtarak oluşturduğu yalanlar dünyasının bozulmasını istemiyor.

Hak arama bilincinin gelişmesi, örgütlülüğün ve ortak mücadelenin gerekliliğinin kavranması, moral motivasyonun ve sınıfın kendine güveninin artması faşist rejimin egemenlerini alabildiğine korkutuyor. Zira bu hareketin önü bir kez açılırsa, hoşnutsuzluğun muhalefet eliyle iktidar karşıtı bir çizgiye evriltilmesi olasılığı vardır. İşçilere göz açtırılmamasının, en küçük bir hareketlenmenin bile alışılmadık bir şiddetle bastırılmasının nedeni budur.

Cumhuriyet gazetesine yapılan çok başarılı operasyon, İspanya’da 1936’da sahnelenen yine çok başarılı Beşinci Kol operasyonunun 82 yıl sonraki “remake”idir. Bi kenara not ediniz; adam gibi hocalar, geleceğin adam gibi üniversitelerinde olayı aynen böyle okutacaklardır.

Almanya’nın Chemnitz kentinde patlak veren kitlesel faşist gösteriler, göçmenlere yönelik saldırılar, “1930’lara mı dönüyoruz” tartışmalarını alevlendirdi. “30’lara mı dönüyoruz” sorusu akademik bir tartışma olmaktan öte bir tehlikeyi yansıtıyor: Faşist hareketin yükselişi nasıl durdurulabilir?

Pek çok kez dikkat çektiğimiz gibi, emperyalist güçler arasındaki çelişkilerden yararlanmaya dönük bir siyaseti sürdürmenin olanakları sınırsız değildir. Türkiye’nin Kürt fobisi, emperyalist güçler arasında salınmasına yol açan ikircikli pozisyonu onu her geçen gün çıkmaza itiyor. Nitekim Tahran’da Rusya’dan yüz bulamayan Türkiye, bu kez de Batı’dan medet umar hale gelmiştir. Bir taraftan anti-Amerikancılık eşliğinde, Batı’nın Ortadoğu’yu ve İslam dünyasını cehenneme çevirdiğini söyleyenler, öte taraftan aynı Batı’yı yardıma çağırıyorlar.

Mesele ödenemeyen borçları vatandaşın hesabına yazmaya gelince, ilk dış borcun alındığı Kırım Savaşı’ndan beri iktidarların söylemi pek değişmedi doğrusu. Refahın belli kesimler arasında bölüşüldüğü zamanlarda ‘evrensel kurallara’ tabi olduğu söylenen ekonomi politikaları, kriz anlarında aniden kimlik değiştirip millileşti.

Avrupa’da yükselen sağ popülist (ırkçı, otoriter) dalganın üzerine bir de Almanya’nın Saksonya eyaletinin (eski Doğu Almanya) Chemnitz kentinde patlak veren kitlesel faşist gösteriler, göçmenlere yönelik saldırılar gelince, “1930’lara mı dönüyoruz” sorusu etrafındaki tartışmalar yeniden alevlendi.

Son birkaç yıldır işleyen süreç, yapılan son anayasa değişiklikleriyle birlikte, başkanlık sistemine geçiş kılıfı altında bir faşist rejimin kuruluşu ve oturtulması süreciydi. Türk-İslam tipi bir sivil faşizme geçilmiş bulunuyordu. 16 Nisan 2017’de referandumdan geçirilmiş ama bir iki maddesi dışında yürürlüğe sokulmamış olan anayasa değişiklikleri şimdi tüm kapsamıyla ve resmen yürürlüğe konmuştur. Böylece faşist rejim tüm devleti kendi özüne uygun biçimde yeniden yapılandırma sürecinin son tuğlalarını koymuştur denilebilir.