Analiz

Günümüz Türkiye’si hem küresel sistem krizinin hem de kendi iç dinamiklerinin sonucu olarak olağanüstü bir dönemden geçiyor. Her yönüyle emekçi kitleleri vuran bu süreçte, kitleler ne yazık ki, durumun farkında olmadıkları için, öfkelerini ve tepkilerini asıl sorumlulara yöneltemiyorlar.

Türkiye hem içerde hem de dışarıda savaş halinde. İçerde Kürt halkına karşı kirli ve haksız bir savaş yürütülüyor, dışarıda ise ordu Suriye topraklarının bir bölümünü işgal etmiş durumda. AKP ve Erdoğan iktidarı geçici ittifaklarla ve manevralarla günü kurtarmaya çalışıyor.

Ülke adım adım faşizme sürüklenirken ne yapmak gerekir? Çok açık ki, bu baskılara karşı durmak, direnmek, mücadele etmek tüm emek ve demokrasi güçlerinin boynunun borcudur. Faşizme karşı ortak mücadele tek çıkar yoldur.

Kurtlar sofrasındaki gücü sınırlı ama iştahı büyük Türkiyeli egemenler ava giderken avlanmakla yüz yüze kalabileceklerini biliyorlar. Kaybetme korkularını, şaşaalı bir güç ve güven maskesiyle örtmeye çalışıyorlar.

Toplumun tüm kesimlerini biat etmeye zorlayan iktidarın, bu bağlamda son zamanlarda çeşitli vesilelerle üzerinde durduğu alanlardan birisi de eğitim ve gençlik. İlkokuldan üniversiteye kadar her düzeyde sürekli yeni düzenlemeler yaparak eğitim sistemini yapboz tahtasına çeviren AKP belli ki henüz istediği sonuca ulaşabilmiş değil.

TC’nin kuruluşu sürecinde dışlanan İslamcılar, öteden beri kadrolaşmayı açık veya gizli bir hedef ya da araç olarak benimsemişler, belli dönemlerde iktidarlar tarafından önlerinin açılması suretiyle de bu hedeflerine belirli ölçülerde ulaşmışlardır. Gülen cemaati, biraz da masonik yapılanması sebebiyle, bunun uç örneklerinden biridir.